I trè chì no v’emu da mintuvà quì dicisini un bel ghjornu di truvassi à mità strada, solu pà scambià l’idei è veda ciò chì ni pudaria sorta. À principiu, l’idea d’unu spittaculu ùn esistia mancu. Solu ‘ssu disideriu di cunfruntà trè sguardi, trè maneri di pinsà u mondu, o trè individualità cù una verità par omu, è veda ciò chì nasciaria da a scontra, a missa à nudu, a sincerità di l’ascultera. Ni nascisti una pezza di teatru, dopu à dui anni è mezu d’appuntamenti è di scambii.
‘Ssi trè quì, t’ani u so nomu. L’unu hè Paul Grenier, cumidianti chì s’accupa monda di missa in scena, è chì stà in Aiacciu. U sicondu hè Olivier Van der Beken, musicanti è dirittori di u Centru Culturali Anima in Prunelli di Fiumorbu. U terzu infini hè Christian Ruspini, attori di teatru uriginariu di Portivechju, è chì hà travaddatu abbastanza ultimamenti incù l’Aria d’Ulmi Cappella. Nant’à a scena, i trè duventani « Les Trois », veni à dì Pierre, Olivier è Vincent, trè cumidianti un pocu trasaltati à quindici ghjorna di a prima d’unu spittaculu di soiu di i più kitch. U peghju hè chì i Trè si n’avvidini bè, chì u so spittaculu hè bambulu. L’ora hè dunca à a rimissa in quistioni di u cuntinutu, à l’ingoscia isistinziali, à u quistiunamentu prufundu annant’à u sensu è a qualità di u brodu prupostu à u publicu.
Ma u brodu, vi rassicuremu, ùn hè chè fittivu. A pezza, a vera, quissa pruposta da Grenier, Ruspini è Van der Beken, quissa viaghja più chè bè. È sì i parsunaghji sò impuzzati in i so incertitudini è a midiucrità, a pezza inveci hè carca à sensu è à pirtinenza. Da i guasgi trè anni d’appruntera, di scontri misinchi è di risidenzi in Portivechju o in Ghisunaccia, hè un’ opara forti è passiunanti chì hè nata à u finali. Un’ opara indu l’attori / scrittori si intarrughighjani, è ci intarrughighjani, annant’à tematichi chì sariani à l’ingrossu di sapè ciò chì hè impurtanti pà l’omu d’oghji, suciabilizatu è scantatu da l’issezza di a vita. Di sapè dinò ciò chì oghji pirmetti a rilazioni à l’altru, è di chì manera pudemu cambià o middurà.
Ditta cussì, a sapemu, u littori pudaria tema a pen di capu. U rassicuremu, è ancu l’invitemu à duvintà spittatori par fassi u so propiu ghjudiziu. ‘Ssi quistiunamenti, pà prufundi è intillittuali ch’iddi sò, sò prisintati cù u sensu di a risa, à modu lebbiu, è a missa in scena riisciuta, u ghjocu ammaistratu di l’attori, facini ingutta a prublematica com’è chì nudda fussi. U spittaculu annunciatu da i parsunaghji hè burlescu, comicu senza vulella, un pocu com’è tutti st’emissioni di divertimentu chì si piddani à u sediu, è chì ci facini rida da a so pompa senza cuntrollu. I Trè cantani certi canzunacci chì nienti chè i tituli dicini l’aspettu balordu di l’affari : « À la Une », « Madame renversée », « Pour que je vote encore », « l’écolo-corse », « la maison brûle ». Guasgi un catavaru squisitu da leghja com’è a cronica d’un mondu persu è strangulatu da tutti i manipulazioni mediatichi è pulitichi. Calcosa chì ci faci pinsà chì ‘ssi trè quì ùn ani aspittatu à nimu pà indignassi.
Parchì iè, ci amusemu bè à veda ‘ssa pezza. I capatoghji suciali sò prisintati à modu lebbiu, l’emu ditta. Ma ferma ch’iddi sò musciati dinò di manera ghjusta. L’evucazioni d’un uparaiu chì hà sciappatu l’urdinatori di a so dirizzioni, a so missa in accusazioni publica mentri un’ emissioni tonta cù unu spertu cinicu è un prisintatori zimbu faccia à u puteri, sò fatti chì facini rida, certu, ma chì facini rida giaddu dinò, par via di a so vicinanza cù fatti simuli di l’attualità. Ma lachemu corra. Com’ì la dicini à un momentu datu à u parsunaghju Hervé, spezia di pueta ingagiatu, ma dillusu, eguistu è un pocu bestiu : « hè unu spittaculu, ùn hè micca un meeting ! » Saria guasgi un beddu riassuntu di a pezza, chì parla di ciò chì ci stuzzica in ‘ssa sucità sviata senza avè l’aria di falla. Ma chì a faci listessi.
Una pezza chì metti à nudu trè singularità è chì i porta versu a missa in cumunu. Ma chì difendi puri à a fini, ci pari, ‘ssu bisognu freneticu di vultà torra à u singulari, pà rispittallu, in cori à a famidda, in cori à u gruppu, è pà pruclamà a so santa libartà. Una pezza ma dinò una scrittura, ridona è puetica, di quì è d’avali, à andà à scopra u più prestu pussibuli.


