« Trà li mughji è li silenzi, pienti zeppi assuffucati, si hè pisata la voce di li populi nigati… » ripiddaiani i Chjami Aghjalesi mentri l’anni 80, adattendu stranamenti à u naziunalismu corsu un cantu chì tiraia i so radichi d’un cumbattu più ghjiratu versu l’internaziunalismu è a lutta di i classi chè nutritu à u fervori di u patriuttismu. Forsa chì à quiddi tempa, l’adattazioni corsa currispundia à un disideriu – debbuli – di lià a mistica naziunalista isulana à a Grandi Rivuluzioni, quissa di i pruletarii d’ugni paesu. Difficiuli di dì chì a seguita fussi stata à a cunfirmazioni di ‘ssa tindenza.
Ma pocu premini in verità ‘ssi cunfusioni, chì u intaressu chì no purtemu quì à ‘ssu cantu hè altru, è moscia di tutta manera ch’iddu sirvisti infatti parichji causi, è ancu i più antinomichi. Natu à u cummunismu cù l’appellazioni di « i Partigiani », variazioni di u cussì celebru « Cantu di i Partigiani di l’Amur », fù cunsidaratu com’è un innu à u mumentu di a risistenza russia à l’invasioni nazista. Ma fù ancu ripresu da l’anarchisti pà esaltà l’epupea di u ribeddu ucrainianu Nestor Makhnò, chì luttò l’armi in manu, tantu contr’à i Bianchi chè i Russi, da 1918 à 1921. Intitulata a « Makhnovtchina », a virsioni francesa fù l’opara di u parulieri Etienne Roda-Gil, fiddolu d’un emigratu chì avia cumbattutu in l’infilici Culonna Durruti mentri a Guerra Civili spagnola, è chì ni cunniscìa un pezzu in materia d’affruntamenti trà l’anarchisti è i cummunisti urtudossi.
À signalà, dinò, ch’una virsioni sviata esisti, « i Partigiani Bianchi », duvintata ancu una marchja di a Ligioni Stranieri francesa, è chì faci a loda di u generali Denikin, numicu di i Bulcevichi quant’è di i truppi di Makhnò. ‘Ssu cantu hè subratuttu cunnisciutu da i gruppi di a strema dritta francesa, chì li vidini un’ origini anziana à l’ebica di u Tsarismu, è accusani dunca i cummunisti russii d’èssasi sirvuti in un patrimoniu ch’ùn l’appartinia micca…
Ma puri u distinu di ‘ssu cantu marziali ùn hè unicu. Nant’à u fronti di a guerra civili americana, parichji varianti di i stessi canzoni guerrieri sirviani dighjà par chjamanni à l’addunita in un campu o quidd’altru. Sì, par esempiu, u famosu « Battle Cry of Freedom » fù un innu pà tutti i truppi nurdisti, u so versu agradia ancu à i Cunfederati, chì l’adattoni prestu, mudifichendu i paroli à modu soiu. È cussì, sì certi cantaiani « The Union forever ! » l’altri l’arrispundiani « Our Dixie forever ! » annant’à a stessa aria. Più stunanti, u marcatu « Dixie » di i Sudisti, simbulu stessu di i partigiani di a schiavitù, piacia tantu à Abraham Lincoln ch’iddu u feci ghjucà imparendu a riddizioni di u generali Lee, almenu ch’iddu ci volghi à intarprità ‘ssu gestu di u prisidenti americanu com’è un attu di ricunciliazioni trà i dui campa.
Infini, u cantu « The Battle Hymn of the Republic » (Glory, glory, allelujah !) pò essa cunsidaratu in tuttu com’è oppostu à u Dixie di i Sudisti. Certi u vidini da veru com’è simbulizendu i valori egualitarii di u Nordu, una cantata nant’à a libartà chì ispirò à Steinbeck u titulu di u so rumanzu « I Caspi di a Collara » (The Grapes of Wrath), sicondu i dui primi versi di a canzona : « I me ochja ani vistu a gloria di a ghjunta ‘lla Signori / Calcichighja a vigna ‘du sò vardati i caspi di a collara »… Centu anni dopu à a fin di a Guerra Civili, sarà u cantadori Elvis Presley, nativu di u Mississippì, chì addunisciarà infini Dixie è u Battle Hymn. È mischienduli sutt’à u titulu di « An American Trilogy », prupunarà cussì, in 1972, u più cumuventi di i gospel.

Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire