L’avarani capita i littori chì suvetani i me cronichi, t’aghju un attichju appena prununciatu pà a literatura chì parla di i grandi spazii, chì metti in cunfruntazioni l’omu è a natura verghjini, chì esaltani u wilderness, u salvaticumu, in una spezia d’aleguria chì circa di situà a cundizioni umana faccia à so vera diminsioni, a so rivilazioni. Ùn la so sì ghje’ so chjaru… Dimu chì Melville, quand’iddu faci viaghjà u Capitanu Achab pà ‘ssa chiestula d’un mostru marinu à anniintiscia, o Norman Maclean, chì sunniaia di a più grossa pescia à piscà, o ancu Vladimir Arseniev è Ferdynand Ossendowski, lampati nant’à i pisti di l’Ussurì o di a Mungulia, poni illustrà ‘ssa literatura chì l’Americani ani qualificatu di « Nature Writing ».
È in ‘ssu righjistru quì, ci hè una bibbia chì tutti l’amatori, à ciò chì pari, si devini d’avè lettu : u famosu « Walden o a vita in i bosca » di Henry David Thoreau. A dicu subitu, pensu eu chì Thoreau pussidia una lenza in Calviani. O più esattamenti a so lenza ad iddu era un pezzu di tarrenu vicinu à un lavu chì u pueta Emerson l’avia impristatu. In ‘ssu locu – mancu tantu persu – di u Massachussetts, Thoreau si custruisti una capanna pà 18 dollari, è campò dui anni ritiratu da a sucità, à piantà u fasgiolu è à midità annant’à a so sorti di paciaghju. Parchì paciaghju era, ciò ch’ùn hè micca un difettu, ma chì duventa suspettu quandu si misura chì l’omu era di quiddi tranchji, cù i zini in i bunetti, è chì u so libru santificatu si palesa un tissutu d’elucubrazioni vani, stravacanti, è pratinsiunosi. Una dillusioni prufunda pà dilla chjara.
Ùn mi stona manc’appena chì u libru di Thoreau fussi duvintatu una riffarenza assuluta di a beat generation, parchì pensu da veru chì a sola manera di capisciaci calcosa, à stu libracciu incuerenti in tuttu, è carcu di tutti i difetti di u lirismu pueticu di u XIXu, a sola manera di truvalli calchì sensu, hè d’avè presu una sustanza chì vi faci piddà l’hamster pà ghjattivulpi. Ùn ridu manc’appena. Hè par mè quì u parcursu esattu di Thoreau faccia à u salvaticumu : s’hè scantatu dui anni à dui chilometri di Concord, un paesu di l’America ghjà industriosa, è hà passatu u so tempu à fighjulà campà i travaddadori in ghjiru ad iddu è à criticalli. Mentri chì – pà u bè o u mali – i so cumpatriotti partiani à millai à affruntà i stesi di l’uvest, i fiumi scatinati è i diserti brusgiati da u soli, iddu si hè postu à pusà dui anni accantu à unu stagnu pà i ruspi è ci hà cacciatu i teurii, fendusi valè d’ùn leghja i pochi libra ch’erani annant’à i so tasgeri, è annighendusi in una ghjustificazioni di a so tranchjara chì schisgiaria guasgi a culpabilità.
Certu, fù dinò un ludatori di a dissubidienza civili, passò davanti à i tribunali parch’iddu rifusaia di pagà i so impositi, ma credu eu chì a grazia di ‘ssi tribunali li vensi par dui raghjoni : prima ùn pussidia nudda, dui duvia passà pà talmenti originali chì mancu i ghjudici i più allucitati di l’America puritanista l’avariani pussutu cundannà. Altru puntu chì mi dirranghja ind’è Thoreau : era un debbuli ch’ùn s’accittaia micca, è chì circaia ind’è l’altri i rispunsabilità di a so propia inutilità. Un debbuli prisintatu com’è pacifistu. Ma u stututori – rivucatu – chì rifusaia di minà i so elevi ùn era mancu privu d’un fascinu stunanti pà u stremistu antischiavitù John Brown, chì si resi rispunsevuli d’atti tarruristi è di l’assassiniu d’un suldatu federali in 1859. Ma o mancu John Brown, iddu, ebbi ‘ssu curaghju di fà capiscia à i so ghjudici ch’iddu miritaia a corda chì u duvia appiccà.

Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire