Ödön von Horváth hè mortu in 1938, in piena cuddata d’un nazismu ch’iddu fughjia com’è un vagabondu, à traversu à un’ Auropa strapazzata. Intardittu di sughjornu in Alimania, induva s’era battutu cù i sbirri d’Hitler ghjà in 1929, è indu i so libri erani brusgiati in piazza publica, com’è tanti provi malsani d’un « autori diginiratu », truvò u so ultimu agrottu in Parigi. A data di a so morti, ghjustu nanzi chì l’infernu guerrieru si scatinessi, pò lacà imaginà chì i so numici l’avissini richjappu, è vintu, ma nò, u distinu si volsi par iddu, è sin’à l’ultima, d’una sfruntaria senza limiti. C’era una timpesta è u tintu d’Ödön si pruminaia davanti à u Teatru Marigny, annant’à i Campi Elisei. U branconu d’un castagnu d’India fù staccatu da u ventu, è u dramaturgu u si chjappò in pienu muccichili. Faria rida, s’idda accadia à u nosciu vicinu, o à u tontu di u paesu, ma hè una tragidia quandu casca annant’à un tippettu com’è Von Horváth, è ch’iddu ni ferma stracquatu pà u sempri. Una fini pà un omu di prima trinca, inghjusta, carca à fatalità, teatrali à più pudè.I spicialisti a vi diciarani : l’opara d’Ödön von Horváth hè più putenti chè quissa di Brecht. Di tradizioni pupulari è critica, musciaia i bassezzi di a piccula burghisia, è difindia a cundizioni fiminili bè nanzi chì i novi indignati in favori d’Ophelia avissini dicisu di a crastera chìmica di DSK. Cussì in a so pezza, « Lighjendi di a Furesta Viennesa », chì ripidda u titulu d’un balzu di Johann Strauss u Ghjovanu, hè u parcursu tribbulatu di a tinta Marianna chì hè missu in scena. Quidda, rifusendu di maritassi cù u fidanzatu sceltu da u so babbu, u crudu ma unestu maciddaru Oskar, scappa cù u bellu Alfred, un vituparatu chì l’abbandunarà cù un fiddolu in bracciu. Da tandu si suveta a trafalera suciali di a disgraziata, ubligata di baddà nuda in una boatta puzzica, è trattata com’è una ribalda da un clienti senza scrupuli. Accusata d’arrubbeghju, Marianna cunnosci a prighjò, perdi u so fiddolu, è si ni volta à u primu fidanzatu, Oskar dunca, in un ritornu chì metti in evidenza l’irunia di a so cundizioni è u fiascu di a so vita. Ma a pezza era subratuttu pà Von Horváth l’occasioni di fà falà calchì biacculata annant’à a vilania è l’ipucrisia d’una certa sucità viennesa chì, mentri chì u priculu fascistu cuddaia, campaia à l’oziu è spinsirata, una « Wiener Gemütlichkeit » chì, infatti, feci pocu casu di l’Anschluss è di i parsoni debbuli sacrificati à nomu di u so ben essa.
Hè ‘ssa pezza chì Guidu Cimino hà adattatu à a Corsica, è intitulatu « Ô Corse, île d’amour… ». L’emu vista ghjucà l’altru ghjornu in Portivechju, purtata da u Teatrinu, è senza sapè nudda, tandu, di l’opara originali. Hè forsa vargugnosa ma hè a verità. Puri, a curzizazioni di a tematica viaghja più chè bè. Certi, ancu, pudariani stringhja i canteghji quandu u studianti nazistu di a virsioni di 1931 si metti à briunà i slogan naziunalisti d’oghji. A vechja minnanna chì tumba u ziteddu in u viculu – è chì fendula ni sullaghja unipochi – ci hè parsa monda più rialista chè certi minnanni di i carti pustali vinduti da dicennii di scimizii fulclorichi o identitaristi. Quì dinò, l’ipucrisia d’una Corsica liscia hè ristituita cù un’unestità chì ci rallegra. Ma, è a dimu sinceri, aviamu trovu più energia quandu aviamu vistu « Baruffe Bastiacce » annu passatu. À a discarica di a truppa, ci tocca à pricisà ch’idda si prisintaia davanti à un publicu misareddu di vinti parsoni. È quissa ùn aiuta à mettaci ‘ssu supplimentu d’anima chì permetti di diffarinzià u bonu da u strabonu…
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire