Ùn ci piaci manc’appena l’autoprumuzioni, è nemmancu l’autosuddisfazzioni. Puri oghji vi parlaremu d’un prughjettu chì no ni semu l’iniziatori. Ma ùn la faremu micca pà lustracci i botti da par no. A faremu parchì i nosci meriti parsunali, ghjustappuntu, sò minimi. I meriti di i diffarenti autori chì participighjani à u prughjettu, inveci, sò maiori. È dimostrani dui cosi : esisti sempri un veru disideriu di scrittura in lingua corsa, è ‘ssu disideriu pruduci oghji i veri peruli in u campu virtuali di a contra cultura.
U situ Tarrori è Fantasia, natu un mesi fà, partia da l’idea ludica d’apra unu spaziu pà i scrittori bramosi di spirimintà a so piuma in u righjistru di u fantasticu. Viaghjendu annant’à i diffarenti siti invistiti da a lingua corsa, ci paria chì una tindenza, un gustu ancu parodicu, esistia in ‘ssu duminiu quì. Si saparà pocu, ma a criazioni di sprissioni corsa t’hà i so siti è i so blogghi, fraquintati è arricchiti in pirmanenza. Si chjamani Foru Corsu o Avali, Appuntamentu Corsu di a Tela o Versu Mè, Gattivi Ochja o Invistita, ma esistini è si scontrani, si cumplettani è s’arrispondini, è trovani ancu un ribombu impurtanti annant’à d’altri siti isulani è spicializati com’è Musanostra, Pour Une Littérature Corse o Isularama. Comu si vidi, u virtuali si faci quì, à spissu, u muvitori è u prumutori d’un mondu di criazioni divirsificatu, riccu, sparguddatu ancu, cunfusu è anonimu di i volti, ma in tutti casi beddu riali.
È Tarrori è Fantasia hè vinutu ultimamenti à ficassi à mezu à ‘ssu ribulionu. In un mesi u « bloggu » hà ghjustificatu pienamenti a so prisenza, è s’hè custruitu ancu una certa lighjittimità : dodici autori, cunnisciuti o menu, più di trenta testi curti o longhi, più di 6 400 pagini letti à u mumentu chì no scriviamu ‘ssu resu contu… ci hè dighjà di chì caccianni un libru beddu spissu, è di chì parlà d’una vitalità chì nimu avaria suspittatu pà a scrittura liata à u fantasticu o l’orrori in Corsica. Altru fattu chì dici abbastanza sicondu no u intaressu di u publicu quant’è di i criatori (chì in parti sarani i stessi) : u situ hà riisciutu à prupona un testu à ghjornu (o menu) da a so nascita sin’à d’oghji. Veni à dì 36 ghjorna di seguita ! Pà una lingua è una literatura chì t’ani a riputazioni di purtassi mali, ci hè quì da ponasi calchì quistioni è da midità in veru annant’à i pussibilità di a scrittura in corsu, annant’à tuttu ciò chì par avali ùn hè micca statu prumossu o sfruttatu com’iddu si duvia, dinò.
Ma lachemu curra. Ciò ch’hè impurtanti hè chì u spaziu esista. È in ‘ssu spaziu, ‘ssa rivista, dunca, chì ci truvemu ? Ci truvemu l’autori cunfirmati com’è Paulu Desanti o Guidu Cimino chì mettini in avanti unu spaventu carcu à risa, chì ci parlani d’un assassinu, o d’un simpliciu partu, ma cù l’arti di bulià l’ingoscia è u scherzu cù un talentu raru. Ci truvemu ancu a cunfirmazioni chì dui autori com’è Jean-Yves Acquaviva è Petru Larenzu Santelli poni fà ciò ch’iddi volini cù i parolli. Quissi vi sani tena in appitittu u longu d’un racontu, è sò i veri pà lintavvi à a fini à l’orlu di u traumatismu literariu. Guai à chì si laca intricciulà in a reta di i so stodii tirrificanti ! Ci truvemu ancu scrittrici (Francesca Graziani, Diana Egault, Zipura M) chì dimostrani, par quissi chì ni dubbitariani, chì u frastornu è a paura sò tematichi literarii indu si campani i donni. Trà ‘ssi scrittrici, pirmittiti ch’e parli di l’Ullandesa Marlena Verheus, chì pussedi in lingua corsa un niveddu literariu da disarmà tutti i raghjunamenti giacubbini zottichi chì ci vulariani metta a camurra culturali. Ci truvemu dinò a piuma fina d’un Viangalli, u taroccu crudeli d’un Albertini, o i provi sempri più efficaci in u duminiu di l’eroic fantasy di u ghjovanu Cuneo-Orlanducci. È ci truvaremu, ancu, ben intesa, tuttu ciò chì i cullaburatori futuri ci saparani metta di passioni, d’invinzioni è di gherbu. Tantu, ùn vi ferma chè à venaci ancu vo…

Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire